Merhaba, ben Göksu!
Bugün tasarımsız ama tasarıma çıkan bir yolculuğu anlatıyorum. Hem de kendimin bile unuttuğu, izlerken hâlâ bir yabancı çocuğu izliyormuşum gibi hissettiğim bir videoyla.

Bu videoyu daha önce hesabımda kısa bir kesit olarak paylaşmıştım. Arşiv hesabıma atıp, “döner bakarım” demiştim ama… işte yine, her şeyin içinde öyle kaybolmuşum ki, ne videoyu hatırlıyorum ne kendimi.
Şimdi ise beni ben yapan tüm hâllerimi, tüm yolculuklarımı paylaştığım bu hesaba, yaklaşık 20 dakikalık gözlerimi dolduran videodan kesitlerle dönüyorum.
İzledikçe tarif edilemez duygular yaşıyorum. Ama bazen duygular bile otomatik pilota bağlıyor kendini. O yüzden yazmak istedim. Unutmamak için.

Burası Marmaris / İçmeler, Kırlangıç Restaurant.
Eskiden biri “Kimin kızısın?” dediğinde, “Kırlangıç Restaurant Yavuz’un” derdim. Ama itiraf etmeliyim, ördekleri beslediğim kanal dışında neredeyse hiçbir şeyi hatırlamıyorum.

Annemin hiç çocukluk fotoğrafı yok. Belki de bu yüzden, benim 2-3 çekmece dolusu analog makineyle çekilmiş, her hafta Foto Harika’dan çıkarılmış film dolusu fotoğrafım var.
Her geçen gün, yeni bir “ben”le, yeni bir çevreyle, mekânla karşılaşıp “Bu kız ben miyim?” diye şaşırdığım anlar…

Bilenler bilir, 8 ay İrlanda’da yaşadım. 2 ay önce evime döndüm.
Dubai’ye geçmek üzereydim; iş görüşmeleri, belgeler, her şey tamam, sadece uçak bileti bekliyordum.
Sonra bir mail: “Savaş nedeniyle işe alımları durdurduk.”
Planlar çöpe gitti. Yine büyük bir hayal kırıklığı.

Ama o maili alıp “Şimdi ne yapacağım?” dediğim anda bile, içimde başka bir ses “Her şeyin bir sebebi var. Hayat bu kez ne harika planlar yapıyor acaba?” diye fısıldıyordu.
Çünkü hayat hep “Ben planlar yaparken başıma gelenlerdir” diye aktı. Hâlâ öyle.

Fakat bir noktada, yaşadığım mutlu anları fark edemiyor, hayatıma devam edemiyordum.
Spora başladım.
Bana iyi gelen işlere döndüm.
Meditasyona, yazmaya, toprağa, suya…
Her gün bahçeyi sulamanın bana nasıl iyi geldiğini fark ettim.
Dedim ki: “Tamam Göksu, akıştasın!”
Ama sonra bir anda başım dönüyor, “Şimdi bayılacağım, evden çıkmamalıyım” derken buluyorum kendimi. Büyük bir kaygı döngüsüne girdim.

İlk panik atağımı İrlanda’da, Nisan ayında yaşadım.
Terapiler yüzeysel olarak rahatlattı belki ama… eve, konfor alanıma dönmeme rağmen hâlâ küçük ataklar yaşıyordum.
Demek ki hâlâ çözemediğim, barışamadığım şeyler vardı.
Ve bir gün —artık çok sinirlenmiştim— “Tamam ulan!” dedim.
İşi gücü her şeyi bırakıyorum.
Bu lanet süreç bitecek.
Ben belki ben olacağım.

Şansıma Ayşe Tolga 21 günlük bir yayın başlattı. Sinan Canan’ı izlemeye başladım.
Ruh–beden–zihin ilişkisi nedir?
“Evet, enerjiye inanıyorum ama bu nasıl bir şey?” diye sorguladım.
Budizm’e zaten meraklıydım.
Okudukça, inandığım şeyin sadece “inanç” değil, bilimsel olarak da desteklendiğini gördüm.
Bu beni daha da heyecanlandırdı.